start your own blog now!
 
Read other blogs...

Blessed be

Once an aspiring writer, always will aspire to write...

Ako Ito

Blogger:
Name: Ginger Miel
full-time lao po wanna-be

Contact me
My profile
Linkme
Subscribe to this blog

Ano sa Palagay Mo?

Mo'nonymous on Reminiscence

Bilang ng mga Tagapagtangkilik

visited *loading* times

Read my VisualDNA Get your own VisualDNA™
Monday, 28 February 2005

 Maggi Beef Noodles at Biscocho

That is how I ended my 3-day long weekend - eating the above combo. Yummie!!!

Feb 27 - Super Lazy day!  It's the time of the week when i find myself listening to RT's Sunday Sessions, and tonight  features: Cherry Cornflakes! Asteg!   Whadya know?! I think I  got me a guitar instructor!!! yipee!  Hmmm, Php 500 per 11/2 hrs.  one on one guitar session... reasonable enough? I dunno... wachathink?

* why the hell does he have to text me his new number?! Damn!  wait.... why should i store it still???

Feb 26 - Late for B.'s birthday party. Had an interesting ride with my fave boss! He left me his electric guitar (minus the cord - )... a glimpse of things to come!

Feb 25 - Footspa session with pedicure and manicure with my Buddy J at Index Salon.

posted by: Hunny2DB at 02/28/05 17:18 | link | comments |

Thursday, 24 February 2005

 Blame it on Mr. Moon

> My bestfriend dropped by at my office again.. We exchanged gifts - which was long overdue. Snacks at Allegro. For the nth time, I find myself telling a friend about my "not-so Labs story"... It's kinda becoming therapeutic for me... in a way... Of course I got her sympathy and her abhorrence toward the bad "guy" ...   I love the gift! It's a cute peach celfone case with a bear that has a purple striped scarf, attached to it.

> chat session with Melrots - kinda kewl huh..

posted by: Hunny2DB at 02/24/05 22:09 | link | comments |

Wednesday, 23 February 2005

 Down with sumthin'

I just feel so looowwwww... how looowwwww can one person gooooo....

nagparamdam siya... me konting kirot... kasalanan ko rin naman e... ako gumawa ng paraan para kahit papaano maalala niya ako... tuloy iniisip ko... kung hindi niya nakita ang " malumanay na pagpaparamdam" ko... malamang hindi rin niya ako maaalala... habang tumatagal... mas lalong dumadami ang mga tanong na hindi ko na yata mahahanapan  pa ng kasagutan... kasi, wala na rin namang kwenta... bakit pa? pero ang katotohanan na andun pa rin ang mga walang-kamatayang  pasubali na  "panu kaya kung" at "kundi di lang kasi" ay hindi pa rin maaalis ng basta ganun-ganun na lang... hirap naman nito o...  lalo tuloy akong tuliro... torete... sa bandang huli... pareho din naman kaming talo... pakiramdam ko pa nga mas talo pa ako... kahit hindi niya alam kung gaano ako nahihirapan at ka-apektado sa sitwasyon, siya rin naman, hindi makikitaan ng bakas ng pag-aalala maliban sa mga minsang pagpaparamdam na para bang me halong pangungutya pa sa akin... ganito yata talaga kapag sobrang sensitibo ang isang tao... lahat na lang ng bagay binibigyan ng pakahulugan ayon sa nararamdaman, kahit na alam ko namang hindi dapat pagkatiwalaan ang damdamin... hay... buhay...

pero sabi nga ng chuva ko - sorbetes lang ang katapat nito para gumaan ang pakiramdam ko... e di bumili ako ng ice cream on stick na very rocky road ng selecta... tsalap! bitin nga lang... *buntong-hininga*

posted by: Hunny2DB at 02/23/05 20:17 | link | comments |